Tajemnice Bony Sforzy – teatralno operowe widowisko plenerowe

Wirtuoz wyobraźni, twórca monumentalnych widowisk od Neapolu po Buenos Aires.

Michał Znaniecki – reżyser, dramaturg, scenograf, mistrz opowieści utkanych ze światła, muzyki i emocji. Zadebiutował w mediolańskiej La Scali w wieku 24 lat… reszta to już historia – światowa.

Autor ponad 200 spektakli, od przeszło 25 lat pracuje na najważniejszych scenach operowych całego świata, między innymi w Polsce, Włoszech, Francji, Hiszpanii, Chinach, Argentynie, Chorwacji, na Węgrzech czy Kubie. Tworzy dla oper, stadionów, parków i… ludzi. Bo jego projekty nie tylko zachwycają – one łączą społeczności. W jego świecie magia dzieje się nie tylko na scenie – ale też za kulisami, gdzie każdy detal ma znaczenie.

To on nadaje duszę spektaklowi „Tajemnice Bony Sforzy”. Z takim przewodnikiem podróż w czasie będzie niezapomniana! Zanurzcie się w opowieść, którą kreuje.

Maciej Tomasiewicz – architekt emocji, mistrz napięcia i harmonii. Jest jak muzyczny alchemik – łączy klasykę z nowością, tradycję z odkrywczym spojrzeniem. Z orkiestrami pracował od Katowic po Wrocław, od Białegostoku po Zieloną Górę, a każda scena, którą prowadzi, pulsuje pod jego batutą.

Związany z Orkiestrą Kameralną Miasta Jaworzna Archetti, początkowo jako skrzypek, a od 2014 roku jako dyrygent. Współpracował jako asystent dyrygenta z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach oraz Teatrem Wielkim w Łodzi. Współpracuje z Operą Śląską, gdzie w sezonie artystycznym 2022/2023 pełnił rolę zastępcy Kierownika Muzycznego. Nie tylko dyryguje – tworzy. Reanimuje zapomniane partytury, nadaje nowe życie polskiej muzyce, wydobywa z niej ukryte znaczenia. Z Michałem Znanieckim rozumieją się bez słów – razem potrafią przemienić spektakl w ceremonię pełną magii.

Kamila Siwińska – reżyserka obrazów utkanych z dźwięku, światła i ciszy.

Jej droga wiodła przez mury Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, Akademii Teatralnej w Warszawie oraz Szkoły Głównej Handlowej — gdzie wiedza zderza się z intuicją, a forma z ekspresją. Laureatka wielu festiwali międzynarodowych — od Belgradu po Miskolc — nagrodzona m.in. Grand Prix i Nagrodą Publiczności (Belgrad,Serbia) Otrzymała Nagrodę Ministra Kultury za najlepszy spektakl na Forum Młodej Reżyserii.

Tworzy z rozmachem i precyzją, umiejętnie oswajając przestrzenie nieoczywiste. Jej debiutancka opera Gwałt na Lukrecji zrealizowana została w mrocznych zakamarkach postindustrialnej Starej Drukarni.

Od “Sophie” w Teatrze Nowym w Poznaniu, przez “28 dni”, “CELLineczkę”, aż po dzieła Brittena (“The Turn of the Screw”, “Mały kominiarczyk”, “The Rape of Lucretia”) — nieustannie splata słowo z muzyką, pamięć z wyobraźnią. Ostatnio oczarowała widzów Manekinami w Operze Wrocławskiej. W widowisku „Tajemnice Bony Sforzy” podjęła się reżyserii „Farfurki Królowej Bony”. Reżyserka, która zamiast mówić – nawleka myśl na nić dźwięku i pozwala wybrzmieć temu, co ukryte między wersami.

Kamila Wawrzeńczyk – pianistka, śpiewaczka i adeptka sztuki reżyserii. W swojej twórczości z równą swobodą dotyka czerni klawiatury, jak i barw scenicznej ekspresji.

Studentka dwóch wydziałów Akademii Muzycznej w Katowicach –klasy fortepianu prof. Wojciecha Świtały oraz śpiewu solowego pod okiem prof. Ewy Biegas i dr Ewy Tracz. Laureatka prestiżowych konkursów pianistycznych, koncertowała w Polsce i Europie, m.in. we Francji, Austrii, Serbii i Danii. Doskonaliła się u wybitnych mistrzów: Andrzeja Jasińskiego, Ewy Pobłockiej czy Kevina Kennera.

W czerwcu 2024 roku objawiła się publiczności w podwójnej roli – jako śpiewaczka i reżyserka – debiutując spektaklem operowym Carla Menottiego. Od tamtej pory jej artystyczna ścieżka zaczęła prowadzić w stronę teatralnych rewirów: rozpoczęła naukę reżyserii w Akademii PAPA i dołączyła do zespołu Michała Znanieckiego jako asystentka reżysera. Asystowała m.in. w produkcjach „Diwy bez lustra”, „Flisa” Moniuszki oraz inscenizacjach oper Pucciniego w Operze Śląskiej – „Gianni Schicchi” i „Suor Angelica”. Laureatka stypendiów Ministra Kultury, Krajowego Funduszu na Rzecz Dzieci oraz Prezesa Rady Ministrów. Dyrygentka grupy warsztatowej „Kod dostępu”, gdzie poprzez dźwięk i ruch otwiera przestrzeń wspólnej kreacji. Niestrudzenie poszukuje harmonii między muzyką, głosem i sceną – tam, gdzie dźwięk splata się z historią, a opera staje się opowieścią o emocjach najgłębszych. 

Inga Pilchowska – architektka ruchu, choreografka emocji. Tworzy choreografie, które opowiadają więcej niż słowa. Inga Pilchowska, związana jest z najważniejszymi scenami operowymi i dramatycznymi w Polsce – od Opery Krakowskiej, przez Operę Śląską, aż po Teatr Horzycy i Syrenę – buduje światy, w których każdy gest ma swoją duszę.

Współpracowała z mistrzami reżyserii: Michałem Znanieckim, Igorem Gorzkowskim, Krystyną Jandą czy Jackiem Bończykiem – tworząc z nimi inscenizacje, gdzie ciało staje się poezją. Jej prace łączą klasykę z nowoczesnością, operę z musicalem, taniec z dramatem. Wśród jej najnowszych projektów można wymienić: „Vesper”G. Guthman’a w reż. M. Znanieckiego w Operze i Filharmonii Podlaskiej, „Bona Sforza”Z. Krauzego w reż M.Znanieckiego w Operze Krakowskiej , „Carmina Burana” z Operą Kameralną na scenie Teatru Polskiego w Warszawie w swojej reżyserii i choreografii czy „Alicja w Krainie Snów” w reż. W. Kostrzewskiego w Teatrze Jaracza w Warszawie. Nieobojętna wobec najmłodszych widzów – tworzy magiczne światy w spektaklach dla dzieci, jak „Kot w butach” czy „Zwierzęta doktora Dolittle”. Jej sceniczne obrazy są niczym sny – pełne ulotnych znaczeń, zaklętych wspomnień i ukrytej głębi.

Bartosz Jakub Kamiński-Lingo – stylista, perukarz i kostiumograf. Artysta sceny i zaplecza. Od niemal dwóch dekad na pograniczu rzemiosła i magii, wędruje od opery po teatr – z igłą, pędzlem, grzebieniem w dłoni oraz głową pełną pomysłów. Bartosz Jakub Kamiński-Lingo to jeden z tych artystów, którzy nie tylko tworzą kostiumy – oni budują tożsamości postaci. Pracuje z detalem, pamięcią stylu i teatralnym nerwem. Obecnie związany z Warszawską Operą Kameralną, wcześniej czarował widzów Opery i Filharmonii Podlaskiej. Tam też wszystko się zaczęło – od autorskich p